Med fare for å høyrast ut som eg har peiling, eller trur eg har peiling, vil eg berre seia èin ting:
EG HATER WINDOWS VISTA.
No er det ingen løynd sjiraff at eg er særs dårleg med datamaskiner, men eg har jo faktisk lært av mine feil (noko som har resultert i at eg no kan øydelegge maskina mi på stadig meir avanserte måter) og har jo litt erfaring i å fikse sånne idiotfeil som gjerne oppstår frå tid til annan. Men dette Windows Vista, dette utysket, denne latterlege unnskuldninga for eit operativsystem, tar verkeleg kaka. Det tar alle kakene, på ein gong. Eg hat-hat-hatar det. Det viser seg fullstendig umogeleg å gjere den minste ting. Grunnen til at begeret har fått den berømte dropen sin, er no at naboen vår ville spleise på ein stor, fin boks slik at vi kunne få billegare og trådlaus internett. Javel, gode greier, og det fungerte fyrste dagen, men no er nettverket som sunke i jorda. På Susanna sin pc med XP fungerar alt smerteleg knirkefritt, medan på min, Vista-infiserte pc er det ingenting som bit på. Og i tillegg er det umogeleg å finne fram til noko som helst manuelt. Det går berre ikkje. Sånn er livet.
Skyt meg, berre skyt meg, seier eg.
Det er lenge sidan sist. Eg gløymde passordet, eller eg gløymde kor ein logger inn, eller kanskje eg berre har vore lat. Men no er eg her igjen.
Eg har ikkje skrive sidan i sommar. Eg kan oppsummere kva som har skjedd sidan sist.
Det har nok skjedd meir, men eg hugser ikkje så mykje av det. Har oppdaga at eg gløymer ekstremt raskt. Dersom eg skal fortelle nokon om kva eg gjorde sist semester eller liknande, har eg som regel gløymd det meste. Det er ganske sært.
Eg vil nytte høvet til å rette ein ekstra takk til Maren, som flytta i frå maten sin og Marte, som har dratt på interrail for ein månad med full kjøleskåpshylle. Susanna var flink og tok med seg det meste, ho sette berre igjen nokre egg og ein pakke smør – ser de? Egg og smør. Dette er ting eg kan bruke. Men Maren: Fetaost og guacamole? Oliven?? Fullkornsspaghetti. (Ja, spaghetti i kjøleskåpet.) Dette er på lista over slikt som Hanna ikkje eter.
Og Marte. Du får eit eige avsnitt. Eg ikkje om eg orker byrje på maten din ein gong. Eg skulle snike til meg kvitost, men kva fann eg i boksen? Ein falsk hundebæsj oppå osteskivene. Blant andre ting. Dette kan forøvrig ha vore restar frå Daniel òg då, Marte skal ikkje få skulda for heile den hylla. Men altså. Stor, hårete takk til alle som har sett igjen mat til råtnings i Elvegaten – det gjer jobben min når eg skal vaske kjøleskåpet litt ekstra spanande. Eller opne det, for den saks skuld.
