I dag har eg vore gjennom det som viste seg å vere “fase 1″ av rotfylling. (Åjada, det fins TO faser.) Denne fasen innebar altså å bore, herje og røske i tennene mine medan kjeften min var dekka av ein “søt, lilla duk” (i følge min tannlækjar, Kristoffer). Eg veit ikkje kva desse tannlækjarane vanlegvis reknar som søtt, men i mitt hovud, er ein lilla gummiduk som gjer at slabb og sikkel renn fritt under, og utover halve trynet mitt, ikkje søtt. Menmen. Det var ikkje så gale, alt i alt. Eg fekk injisert ein shitload med bedøving og kjende eigentleg ingenting anna enn den stikkande smerten av ein kjeve på halv åtte med ei visdomstann som sperrar for maksimal gaping. Hadde det ikkje vore for dette, hadde eg kanskje fått ein halvtime med søvn.
Neste onsdag skal eg tilbake, Så vidt eg har forstått skal det store gapande holet, som ein gong i tida var ei tann, fyllast med alskens kjemikalier som, med hell, inneber at ein aldri treng sjå djevelskapet igjen, langt mindre ofre det ein tanke. Så det blir bra.
Elles var eg hos veterinæren med Embla i går for den årlege vaksinasjonen sin, og då viste det seg at ho har fått lus. Mitt vandrande loppesirkus er altså ikkje eit loppesirkus, men eit lusereir. Det var jo litt skuffande, men heldigvis lett å fikse og ubetydelig for meg og andre medmennesker. (Ingen gaping, ingen boring og ingen lus i mitt hår.)
Kort sagt, er det ei litt dårleg veke å vere meg på. Heldigvis har eg min nye hobby; fanatisk trening, å falle tilbake på. I går var eg på SATS og snakka med ein mann som fortalte meg kva eg måtte gjere for å bli sterk, og i dag har eg vore på Stolzen igjen. Seinare i dag skal eg på spinning, som eg eigentleg mistenker blir meir smertefullt enn rotfylling, men sidan det er i regi av fotballaget og eg prøver å overbevise dei om at det er tåpeleg å ikkje ta meg med på alle kampene berre fordi eg ikkje får gått på så mange treninger på grunn av ICA, får eg berre bite det i meg.
Det var det.
