I går såg eg ei nyhetssending. Då hugsa eg kvifor eg ikkje vanlegvis ser på slikt.
Sak 1: I Nederland har dei laga eit nytt realityprogram: “The Big Donorshow”. Her skal tre deltakarar kjempe om nyra til ei døande kvinne, som skal bestemme kven som vinn, og får leve. Herleg makabert, eller kva?
Sak 2: “Teletubbiene fremmer homoseksualitet” var ei polsk kvinne si klage på barne-TV programmet Teletubbiene. De kjenner vel sangen: “Tiinky Winky, Diipsy, Laaa-Laaaa, Pooooooh…” Altså, greia her var at Tinky Winky skal ha blitt observert i ein episode med ei dameveske, ergo; Teletubbiene syns at homoseksualitet er heilt greit. Gud forby.
Eg veit ikkje kva eg skal sei, så eg siterer Marte sin reaksjon på desse sakene: “Eg lever i ein vits!”
Eg veit ikkje kva eg skal seie. For fyrste gong på veldig lenge har eg ikkje noko på hjartet og det er, overraskande nok, verre enn å ha noko å sei, utan å seie det. Det er som… Eg veit ikkje. Det er berre ingenting. Eg hater å ha rett. Eg har igrunnen rett altfor ofte.
Enkelte gonger er det heilt greit, det kan til og med vere bra dersom ein ser det frå den rette vinkelen, men det er ikkje alltid ein står med begge beina planta, og då vert vinkelen feil, og det gjer vondt. Skjønar du kva eg meinar, min løynde? Du treng ikkje skjøne eigentleg. Det går nok bra. Eg finn på noko anna, eg.
