Samtalar med ein løynd sjiraffven

I dag har eg SEX ikkje gjort så mykje SEX som eg skulle ynskja SEX. Eg ville stå opp tidleg SEX og lesa mykje SEX kjemi og vera flink, men SEX i staden SEX sov eg lenge og har ikkje SEX fått gjort så mykje SEX.

Eg har SEX dei siste dagane SEX prøvd hardt SEX å snu døgnrytmen min om til ein “normal” SEX døgnrytme, men det går berre ikkje SEX. Står opp tidleg SEX, held meg vaken heile dagen SEX, men likevel klarar eg ikkje SEX å legge meg tidleg. Kroppen min SEX nektar å samarbeide. Den likar seg best når det er mørkt SEX. Sjølv om eg er trøtt SEX i hovudet om kvelden, så er eg trøtt SEX på ein heilt annan måte enn SEX om morgonen. Eg SEX trur eg er nødt til å innsjå at det berre er slik eg er SEX og… Hmm SEX, men kva om eg skal ha ein sånn “normal” jobb? Søren, det er så SEX urettvist. Eg har vore igjennom dette tusen SEX gonger før. Eg syns det er bittert at SEX eg sov vekk heile ungdomsskulen og heile videregåande, berre fordi eg har SEX ein annan døgnrytme. Det er SEX SEX SEX rett o slett litt bittert. Eg er SEX bitter. Tenk alt eg ikkje SEX hugsar fordi eg sov SEX. Søren. Det er så drit SEX. Eg merkar SEX at eg ikkje vil snakke meir om SEX dette. Eg får lesa litt SEX i staden. Prøva SEX i alle fall. Det er litt tidleg SEX på dagen.

Faens jævla fittelånekasse! Kva har eg gjort mot den??

GAAAAAAAAAAAAAAAAAAAH!!

Eg er så oppgitt at eg kunne grina. Eg har gått over grensa. Med sjutusen og noko, så no får eg følgjeleg svi. Det verste er at eg har to lønningar igjen og på den eine er det ei varetelling. Den einaste tingen eg for alt i verdo ville unngå var å få studielån. Gjett kva eg får til jul i år? Blæh!

Eg skal prøve å gjere litt skadekontroll i morgon; Jorunn seier ein kan få ICA til å halde tilbake resten av lønna si til over nyttår, så eg satsar på det.. Sjølv om det verkeleg blir surt å måtte leve på hundefondet mitt dei neste mnd…

Eller kva eg no skal… Oi, faen! Skrudde eg nettopp på word-verification?! Shite! Korleis får eg det vekk igjen?? Fy søren, det var ikkje meininga. Helvetes touch-pad. Alltid skal eg komme borti ting. Crap-crap-crap.

Seriøst. Dette taklar eg ikkje. Dritt.

Men jo, det eg eigentleg skulle skrive var berre at eg blei litt lei av det gamle “designet”(eit begrep eg bruker relativt laust i denne samanhengen), så eg fann eit nytt. Det er verkeleg så dritstygt at det blir kult. Menmen. Ein dag klarar eg kanskje å forstå sånne datagreier, og då skal eg lage fint. (Samt skru av dei ekle verifikasjonsbokstavane som eg klarte å slumse borti i stad…)

Hmmmpf.

I det siste har det kome sterkare og sterkare til uttrykk at eg kanskje har litt meir enn ein personlegdom. Dette kan ha noko med at eksamenstida nærmar seg, då denne har ein tendens til å framheve dei fleste sine meir ekstreme sider.

Det eg har funne ut, er at eg har hovudsakleg to dominerande personlegdomar: “Hanna-Lat” og “Hanna-Flink”. Desse to kranglar konstant, noko som altså gjer meg til den eg er. Eit døme er når eg skal stå opp om morgonen og gå på forelesning: Hanna-Flink vil stå tidleg opp og få mest mogleg ut av dagen. Ho legg store planar og set vekkerklokka på sju. Hanna-Flink dominerar når eg er på mitt mest vakne. Det er ho som vil spele fotball og sykle på ergometersykkel, og som gjer slik at eg semester etter semester tek altfor mange fag. Men Hanna-Lat har ikkje lyst til å stå opp tidleg. Hanna-Lat vil sove så lenge ho kan og utsette alle gjeremål til “litt seinare”.

Det ender som oftast med at Hanna-Lat vinn om morgonane. Hanna-Lat si drivkraft er så sterk at Hanna-Flink ikkje har ein sjanse i havet om å klara å stå opp. Ein gong klarte Hanna-Flink å få med seg Hanna-Lat inn i dusjen klokka sju om morgonen, men så vakna plutseleg Hanna-Lat av alt vatnet og drog Hanna-Flink tilbake i senga. Om kvelden derimot er Hanna-Lat litt meir velvillig medan Hanna-Flink er klar for å gjere ting.

Eg kunne skrive mykje meir om dette, hadde ikkje Hanna-Flink vore så ivrig etter å vende tilbake til “Eit draumspel” (pensum). Men det som er litt interessant med alt dette er at det meste eg gjer kan sporast tilbake til kampen mellom Hanna-Lat og Hanna-Flink. Det er mange kompromiss ute og går. Eit døme er kjøpet av ergometersykkel. Dette behaga Hanna-Flink fordi det tillet ho å vere aktiv når ho vil, medan det behaga Hanna-Lat fordi ho slepp å gå ut av huset og ta på seg skor, uteklede osv. Eit anna er mi trang til å sjå på tv og studere samstundes. Typisk personlegdomskompromiss.

Eg er glad eg endeleg fann ut av dette. Det forklarar mykje.

Eg likar ikkje kjemi. Aldri likt, kjem aldri til å like.
Eller… kanskje dersom eg plutseleg, som ved guddomeleg hjelp, blir skikkelig flink i det. I så tilfelle kan det henda eg kanskje muligens likar kjemi litt betre.

Over til noko anna.

Det snør ute. Eg blir merkelig opprørt kvar gong den fyrste snøen kjem. Det er som om alt håp om sommar forsvinn eller noko slikt. Men når det har snødd ei stund, og alt er kvitt, kjem den gode harmoniske kjensla som ein får av kvite, stille flak som dett og tidelibom attende. Himmelsk korrekturlakk, som Anne Grete Preus seier.

Eg har ikkje noko eg eigentleg vil sei her, eg berre skriv litt for å sleppa å lesa. Sjølv om blogging er ein tynn unnskyldning. Huff. Lei av eksamen no.

Okei, for å unngå å bli stilt det alltid like irriterande/stressande spørsmålet “Du.. kortid e da egentlig du har eksamen?” ørten gonger i år òg (Jorunn har allereie spurt om det 2 eller 3 gonger), har eg teke den beslutningen å berre legge ut eksamenstidene mine her på bloggen.

5. desember: Allv103
7. desember: Kjem100
9. desember: Ital001, skriftleg

19. desember: Mat101
20. desember (?): Evt. Ital001, munnleg

Så det.

Eg har lyst på ein hund og eg har helst lyst til at den skal vera frå Vestlandet.

Sigarrøyking. Sjuke Tolvskillingsoperaen.

Og Tom Waits på tampen.

Dei talar om surrealisme, om dadaisme (kva no det tyder) og om futurisme. Dei talar om tid og rom. Og om relasjonane. Dei freistar fange tida, augneblinken og tanken.

Alt er så forgjengeleg, seier dei. Stirar ut i lufta. Alt er så nytteslaust i den store samanhengen, skrik dei og let seg drukne i store spørsmål om livet, dauden og æva. Og kjærleiken.

Dei freistar fange noko som dei ikkje heilt veit kva er. Noko som alltid er der, men aldri fins. Kven kan finne augneblinken i fortida? spør eg.

Eg skjønar ingenting. Eg er berre ein maur, seier dei, forgjengelig, dum og meiningslaus. Men eg bryr meg ikkje. Eg et gulrot og tenker at alt går bra.

Alt går bra.